Strona główna Informacje Nasze hodowle Mutacje Galeria Kontakt FinchCam
 

Zaparcie/zaleganie jaja

   Zaleganie jaja występuje wtedy, gdy samica nie potrafi znieść jaja, czyli wydalić go z jajowodu. Zaparcie jaja jest bardzo częstą przyczyną śmierci samiczek u początkujących hodowców zeberek, dlatego, że zazwyczaj nie wiedzą co zrobić w takiej sytuacji i jak rozpoznać zaleganie u samicy.

 

   Przyczyny:
   Przyczyny trudności w zniesieniu jaja mogą być bardzo różne. Na ogół do zaparć dochodzi u samic młodych (często bardzo młodych, których układ rozrodczy nie jest w pełni wykształcony), które pierwszy raz podchodzą do lęgu, ale również tych bardzo starych. Dodatkowo zatrzymanie jaja w świetle jajowodu może być spowodowane ubogim żywieniem zeberek, a główną przyczyną zdaje się być niedobór wapnia (Ca) w organizmie samiczki. Wapń jest niezwykle istotny, gdyż poza tym, że buduje skorupkę wapienną jajka, to jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania i skurczu mięśni, a co za tym idzie, mięśnie samiczek z hipokalcemią (niedoborem wapnia) nie są zdolne do skurczu mięśni w normalnej dla nich sile, co jest szalenie ważne, aby wypchnąć jajo przez stek (kloakę). Skorupka jaja u takich samiczek może być bardzo cienka, lub jajko może być jej zupełnie pozbawione i jest je trudniej znieść, gdyż mięśnie macicy i pochwy nie mogą oprzeć się na jej ścianie. Jednocześnie czynnikami zwiększającymi ryzyko zalegania są: zdeformowane jajka, spadek temperatury w pomieszczeniu hodowlanym (czasami mówi się, że niska temperatura może przyczyniać się do zaparć, jednak gdy jest stała, to nie jest czynnikiem predysponującym samice do problemów ze znoszeniem jaj), stres, infekcje układu rozrodczego (stany zapalne jajowodu), zaburzenia hormonalne, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, przywspółczulnego układu nerwowego oraz wady genetyczne.
Ważne jest to, że problem ten może wystąpić w trakcie lęgu, już po zniesieniu kilku jajek i nie jest on wynikiem częstych kopulacji. Co więcej, samiczka do znoszenia jajek nie wymaga obecności samca, co jest równoznaczne z tym, że również i bez niego może mieć problem z zalegającym jajem.

   Objawy:
   Samiczka z zaparciem jaja jest osowiała, siedzi napuszona, często przysypia z głową w piórach. Jej skrzydła są lekko opuszczone, oddech ciężki, można zauważyć drżenie ciała i chwianie się. Najczęściej przesiaduje ona na dnie klatki i rzadko podfruwa. Ogon jest często lekko uniesiony, i widać, że ptak się napina, aby wydalić jajo. Najczęściej samiczki w tym stanie nie jedzą, lub jedzą mało, nie piją i często mają trudności z oddaniem kału.

   Co zrobić, gdy wystąpi zaleganie jaja?
   Pierwszą czynnością, jaką należy wykonać po zaobserwowaniu objawów zaparcia jaja u samiczki, jest podniesienie temperatury i wilgotności powietrza i zapewnienie jej spokoju. Efekt taki można uzyskać stawiając garnek z zagotowaną wodą obok klatki i przykrycie ręcznikiem garnka i części klatki (nie przykrywamy klatki całkowicie, aby temperatura nie była zbyt wysoka – wystarczą 32°, wilgotność powinna być w granicach 80%). Z naszych obserwacji wynika, że ta czynność w zupełności wystarcza. Warto podać do dzioba wapno w płynie – wapń przywraca kurczliwość mięśniówki dróg rodnych.
Jeśli przez noc samiczka nie zniesie jajka, to można do kloaki wprowadzić kroplę płynnej parafiny za pomocą strzykawki bez igły (cały czas pamiętamy o zwiększonej temperaturze i wilgotności). Nie powinno się jaja rozbijać czy próbować wyciskać. Rozbijanie jajka wewnątrz ciała zeberki może spowodować zapalenie, uszkodzenie jajowodu lub zapalenie otrzewnej. Takie same skutki ma nieleczone zaleganie jaja, co ostatecznie skutkuje śmiercią ptaka.
W sytuacjach, w których terapia nie pomaga i tych wątpliwych, udajemy się z samiczką koniecznie do lekarza weterynarii.

   Jak zapobiegać zaparciom?
   Aby przeciwdziałać zaparciom u samiczek należy dostarczać im wszystkie potrzebne makro- i mikroelementy oraz witaminy. Szczególnie ważny jest wapń, którego bardzo dobrym źródłem jest sepia (ossasepia), czyli szkielet mątwy. Zeberki chętnie ją skubią, w ten sposób pokrywają zapotrzebowanie na ten składnik mineralny. Należy pamiętać, że zapewnianie zeberkom dostępu do źródeł wapnia nie zawsze jest wystarczające, gdyż do prawidłowego jego wchłaniania niezbędna jest witamina D, która produkowana jest przez organizm zeberki, jeśli ma ona dostęp do naturalnego światła słonecznego (woliery zewnętrzne. W przypadku, gdy ten dostęp jest ograniczony, należy również zadbać o to, by z pokarmem dostarczać tej ważnej witaminy, która znajduje się w żółtkach jaj kurzych. Pomieszczenia, w których stoją klatki lęgowe powinny mieć stałą temperaturę i wilgotność. Ptaki nie powinny być płoszone, niepokojone przez inne zwierzęta, ludzi, nieznane i głośne dźwięki itp.
Jeśli zapacia u tej samej samiczki powtarzają się, mimo zapewnienia jej bogatej i zbilansowanej diety i odpowiednich warunków, to nie należy dopuszczać jej więcej do lęgów.

 

 

 © 2011 amadynyzebrowate.pl | wszelkie prawa zastrzeżone